Duvarlar Yıkılınca Geriye Kalan

Merhaba, ben Cuma Çepik.

Projeye, kendine has tozlu sıcağı ve samimi atmosferiyle Kilis’te başladığımda açıkçası aklımda oldukça fazla soru vardı. Haritada sınırları birbirine değen ama insanların zihninde bazen birbirinden çok uzak görünen dört ülke: Bulgaristan, Azerbaycan, Gürcistan ve Türkiye. İlk başta “No More Walls, Europe Calls” sadece etkileyici bir proje adı gibi gelmişti. Oysa önümüzdeki on gün boyunca bu ismin ne kadar gerçek bir anlam taşıdığını bizzat yaşayacaktım.

İlk Temaslar ve Doğal Uyum

Başlangıçtaki hafif çekingenlik ve birbirimizin isimlerini telaffuz ederken yaşadığımız tatlı karışıklıklar çok kısa sürede yerini doğal bir akışa bıraktı. Gün boyunca atölyelerde gerçek ve görünmez sınırları konuştuk, önyargıları tartıştık ve birbirimizin bakış açılarını dinledik. Akşam olduğunda ise bu yoğun başlıklar, aynı sofrada paylaştığımız yerel yemekler, Gürcü danslarının enerjisine yetişmeye çalıştığımız eğlenceli anlar ve Azerbaycan ekibiyle yaşadığımız “Biz de aynısını söylüyoruz!” şaşkınlıklarıyla bambaşka bir sıcaklığa dönüştü. Bulgar ekibinin sakin, dengeli ve samimi enerjisi de tüm grubu bir arada tutan güzel bir bağ oldu. Böylece birkaç gün içinde yabancılardan oluşan bir topluluk, yakın bir dostluk çevresine dönüştü.

Görünmeyen Duvarların Ötesinde

Gece geç saatlerde çay eşliğinde yaptığımız sohbetler, kültür gecelerinde kendiliğinden başlayan müzikli anlar ve birlikte Kilis sokaklarında yaptığımız yürüyüşler bana çok net bir gerçeği gösterdi: İnsanları birbirinden ayıran duvarlar çoğu zaman haritalarda değil, zihinlerimizde bulunuyor. Ve o duvarlar, gerçekten oturup birbirini dinlemeye başladığımız anda yıkılmaya başlıyor.

Veda Zamanı

Veda etmek elbette kolay olmadı. Uzayan sarılmalar, irtibatı koparmama sözleri ve çok güzel bir bölümün sona erdiğini hissettiren o tanıdık burukluk hepimize eşlik etti. Kilis’ten ayrılırken yanımda sadece birkaç hatıra değil, artık Tiflis’te, Bakü’de ve Sofya’da ziyaret edebileceğim gerçek dostluklar da vardı.

Benim İçin Anlamı

Bu proje benim için sadece on günlük bir uluslararası faaliyet değildi. Aynı zamanda insan ilişkilerine, kültürel yakınlıklara ve ortak değerlerimize dair çok güçlü bir hatırlatma oldu. Hiç şüphesiz hayatımda yaşadığım en anlamlı on günlerden biriydi. Bana bir kez daha gösterdi ki duvarlar yıkıldığında geriye kalan şey, saf ve gerçek bir insan bağı oluyor.